LARMO

Larmo da amo
iĝas sango iĝas vino poste vinagro
kaj poste vaporeliĝinta
lasas sian tamenan signon
ĉiamrestontan
en la vivoglasoj el kristalo
ĝis la tempo kiam
la tempo
estos ilin rompinta
en milojn da eroj
polvaj.

Tiberio Madonna

ITALA
IDO

MIA NOKTO

Kaj kiam ĉi tiu nokto de l’ mondo
falos teren forkonsumita
blindigita
far la lumoj de la spiroj profundaj
kaj de la manoj
intertuŝiĝantaj sen timo
mia nokto
plu min brakumos
kun la forto de polpego
el la mallumo de l’ abismoj profundaj.

Sen iu fino.

Alkroĉita al la muro de mia koro
kun la kadro lazura
la memoro de mia tago
neniam plu revenonta.

Tiberio Madonna

ITALA
IDO

LA PANORAMO

La panoramo.
La panoramo sen suno.
Malbela.
Eĉ se ĝi estus bela
ĝi estus malbela.

La panoramo kun suno.
Bela.
Kvankam ĝi estas bela
ĝi estas malbela
la panoramo sen amo.

Tiberio Madonna

ITALA

Mevo en Sorrento sen suno.

TRANS LA TEMPO

Mi estas vivanta
pluan vivon
strangan
ekster la tempo.
Mi estas kaŝrigardanta
sen permeso
tra la truo de seruro
kiam ĉio estas finiĝinta
kaj mi vidas
kio okazas
trans la limo
post
la frapo fatala
mi vidas tion
kio ne estas por mi,
mi sentas tiel.
Kion mi faras?
Kion mi faras ĉi tie
ankoraŭ ĉi tie?
La filmo finiĝis
la kinejo malplenas
kial mi
troviĝas ankoraŭ
en la ludo
kiu ja fine estas
de fremdaj bildoj?
Tamen
ĉi tie mi restas
trans la tempo
mergite
en la nenion
kiu daŭrigas flui
sed ne apartenas al mi.

Tiberio Madonna

ITALA

SUR LA TRAGEDION

La suno
lumas sur la tragedion
kaj mi frapus ĝin per pugno
igante ĝin forkuri
kaj resalti
sur la muroj de la pupteatro
por poste fali
sur la fonon bluan puran
kaj trui la veston de l’ destino.
Tra la truo
brulfarita
kvazaŭ tiu de cigaredo
aperus horora
ĉiu speco de insektoj
vermoj kaj parazitoj
montrantaj al la mondo mirigata
la hororon kaj la honton
de l’ senkompata intrigo
plektata sur la mizeraj ĉifonaĵoj
de ni.
Kaj tiu suno
el la fora kamero
ne prokrastus ekbruligi fajron
sur la tuta vesto
brila el sateno blua
kaj ekde tio
ĉio estus incendio.
Kontraŭe
obstina kaj firma
ĝi
lumas sur la tragedion.

Tiberio Madonna

IDO
ITALA

NOKTO SANKTA

 

Karaj legantoj,

ĉi sube estas nova versio en Esperanto de la fama kanto de Kristnasko Stille Nacht (Silent Night). Ĝi ne estas laŭvorta traduko, kaj ankaŭ metrike ĝi havas tre partikularan aranĝon.

NOKTO SANKTA

Nokto sankta!

Ĉio nun dormas jam.

En la sorĉita

nokto stelita

jen de l’ Sinjoro

la koro.

Nokto ĉarma!

Kantas nun en kampar’

per melodio

fare de Dio

la ĥor’ anĝela

ĉiela.

Nokto luma!

Brilas la tuta val’

dank’ al arĝenta

stel’ orienta;

gvidas al celo

la stelo.

Tiberio Madonna

Kompreneble oni kantas ĝin laŭ la tre konata melodio de Stille Nacht. Nu, se vi jam provis kanti ĝin, vi certe diris “sed kiel oni kantas ĉi tiun tekston?”. Unuavide ŝajnas, ke ne estas eble enirigi la vortojn en la muzikon. Tio estas pro la partikulara aranĝo, pri kiu mi parolis: ĝi karakterizas kaj distingas ĉi tiun version de ĉiuj aliaj. La aparta karaktero konsistas en la fakto, ke ĝi havas multe da melismoj, t. e. vokaloj, kiuj kantiĝas sur pluraj notoj anstataŭ nur unu. Jen detale kiel oni kantas ĝin:

No-o-okto sa-a-ankta!

Ĉi-o nun dormas jam.

En la so-o-orĉi-i-ita

nokto ste-e-eli-i-ita

jen de l’ Si-i-injoro

la-a-a ko-o-oro.

No-o-okto ĉa-a-arma!

Kantas nun en kampar’

per melo-o-odi-i-i-o

fare de-e-e Di-i-i-o

la ĥor’ a-a-anĝela

ĉi-i-i-e-e-ela.

No-o-okto lu-u-uma!

Brilas la tuta val’

dank’ al a-a-arĝe-e-enta

stel’ ori-i-i-e-e-enta;

gvidas a-a-al celo

la-a-a ste-e-elo.
 

ĈU LA SENCO?

Ĉu la senco?

La nokto venis
nigra
por forporti de mi la bonon
kaj la tago ne estos
tago
ĉar ĝi lumos false ĝoja
sur la dismalfermitaj pordoj
de l’ doloro.
Kvin lunoj da sufero
pentris la malbonecon
de l’ homoj
sur la tolo de mia koro
sanganta
kaj la ruĝo forfluanta
ruĝigas ĉiun scenon
de ĉi tiu teatraĵo.
Revoj sen flugiloj
sufokiĝas sub la cindro
de l’ espero brulinta
kaj detruita.
Kial naskiĝi?
Kial vivi?
Kial morti?
Kial ĉio?
Por la utilo, por la konstruo, por la plenumo…
de l’ nenio.

Tiberio Madonna