Karaj amikoj,
ĉi tiu estas nova fabelo en Esperanto.
Elŝutu ĝin alklakante la bildon aŭ la suban ligilon.
Bonan legadon!
Tiberio
sabato 3 dicembre 2022
sabato 19 novembre 2022
LA FOLIO
La folio
de nia amikeco
estis farita el papero.
Sur ĝi estis skribita «benko ĉe l’ suno»
estis skribita «lernejo»
estis skribita «promenado»
estis skribita «maro».
Ĝi estis farita el papero.
Ĝi elfalis el miaj manoj sur la teron.
Vi reprenis ĝin. Vi forblovis
la polvon.
Estis skribita «malvarma piceto»
estis skribita «brioĉo kun glaciaĵo»
estis skribita «Adriana».
Ĝi estis farita el papero.
Ĝi elglitis el niaj manoj, falis
sur la flakon de miaj larmoj.
Vi reprenis ĝin. Vi ĝin sekigis
per la varma elspiro de viaj vortoj.
Estis skribita «preĝejo».
Ĝi estis farita el papero.
Vi eltiris ĝin el miaj manoj
kaj ĝin buligis.
Mi ĝin remalfermis.
Vi glatigis ĝin.
Estis skribita «placo».
Ĝi estis farita el papero.
Vi ĝin deprenis el miaj manoj
kaj ŝiris en pecojn.
Mi gluis ĝin
per la glubendo de l’ pacienco.
Estis skribita «jakoj kaj ŝuoj».
Ĝi estis farita el papero.
Denove ĝi forŝoviĝis ĝi falis
en kamenon. Kaj sur la fajro de viaj timoj
ĝi brulis.
Tiberio Madonna
domenica 18 settembre 2022
EL FALSA LEDO
EL FALSA LEDO
Sub ĉi verda ĉielo
el sunaj folioj
miaj pensoj
ankoraŭ volas
vin spiri.
Vi ĝojas
kiam mi suferas
kaj vi suferas
kiam mi false ĝojas.
Kaj mi forkuras de vi.
Kaj dudekkvin horojn tage
estas grizaj nuboj
kiuj daŭras entute
ĉi tiujn dek minutojn en la parko.
Kion mi faris
sume?
Kiu estas konklude mia
kulpo?
Kiu vere - ni vidu bone -
mia nepardonebla misago
kaŭz' origina de via rankoro?
Tio ke mi malfermis
sen ia intenco
kaj sen tion rimarki
mi malfermis
la paĝojn kungluitajn
de via kor' el falsa ledo.
Tiberio Madonna
domenica 24 ottobre 2021
LA ORFAJ VORTOJ
Antaŭ kvar jaroj la juna poeto brazila Paulo Silas mortis aĝante nur 27 jarojn.
Hodiaŭ ni memoru lin kaj tiun malĝojan eventon. Oni ne sukcesis ekscii, ĉu tio okazis la 23an, la 24an aŭ la 25an de oktobro 2017, do mi elektis la 24an kiel la plej probablan.
 |
Paulo Silas |
LA ORFAJ VORTOJ
(Dediĉita al Paulo Silas)
La literoj
formis silabojn
la silaboj
konstruis vortojn
la vortoj
komponis versojn
la versoj
naskis poemojn.
La poemoj
plenigis paĝojn
la paĝoj
produktis kajerojn
revuojn librojn
elektronikajn retejojn
en kiuj
la skribitaj vortoj
dancis kune
dancis konsente
por esprimi la mondon
tra viaj okuloj
por rakonti la trajnon
de viaj pensoj.
Ili vojaĝis
de leganto al alia
por disvastigi
ĉiun emocion
kiu eskapis
el vi.
Ili kuradis
portante tra l’ landoj
ĉiun senton
de sia patro
dirante al la mil
mondaj strandoj
vian doloron
vian koleron.
Kaj la vortoj multiĝis
skribataj senĉese
de l’ fekundaj fingroj
de via mano
kiuj
neniam lacaj
faris kaj diris
produktis kaj naskis
disŝutis la fruktojn
de via pensado
kaj dissemis ĉirkaŭen
viajn filojn
viajn parolemajn
signifajn filojn:
la vortojn spontanajn
de viaj poemoj.
Vi verkis
kaj verkadis
kaj pluaj vortoj
atendis naskiĝi.
Sed nun
abrupte
ĉio interrompiĝas
kaj finiĝas.
Kial?
La vortoj jam skribitaj
atendis la naskiĝon
de siaj fratoj
atendis pluan paroladon
de sia patro
por daŭrigi doni voĉon
al vi
kune kun la novaj.
Kontraŭe
la halto subita
disverŝas la nokton
kaj estingas la fajron.
Kaj nun
la orfaj vortoj
krias en la frosto
kiu ilin premegas
krias al la aero
kiu ilin sufokas
krias al siaj fratoj
kiuj neniam naskiĝis
krias al sia patro
kiu ne plu estas.
La vortoj de l’ poemoj
sen sia kreinto
malesperas kaj ne komprenas
kial.
Tiberio Madonna
mercoledì 1 settembre 2021
STRANGA MANĜO
(Rakonteto)
Ni eniris en la strangan restoracion sen tegmento kaj kun brikoj multkoloraj. La stranga kelnero estis lacerto, kiu tamen estis ruĝa anstataŭ verda, kaj surportis oranĝkolorajn vestojn.
Ni eksidis ĉirkaŭ tablon duone rondan kaj duone kvadratan, kiu havis tukon ne sure sed sube, tenatan per gluo. La kelnero diris al ni, ne kio estas por manĝi, sed kio ne estas disponebla, kaj demandis nin, kion ni volas nemanĝi, tamen komprenigante al ni, ke ĝuste tion ni fine devos manĝi. Ni elektis supon de brikoj kaj sukon de ĵirafo, kaj li kapjesis kaj ridetis al ni.
Post unu minuto li revenis portante al ni verdan dolĉaĵon kaj nomante ĝin viando de fiŝo. Ni obĵetis, ke tio ne estas la mendaĵo, sed li respondis, ke ĝuste tion li imagis, ke ni mendis, ĉar ne gravas la diraĵoj sed la pensaĵoj. Li tuj foriris saltetante kaj malbone kantante.
Ni komencis manĝi la strangan dolĉaĵon, kiu tamen estis amara, kaj konstatis, ke ĝi ne vere havas konsiston, ĉar, post kiam ni manĝis grandan kvanton, ni ankoraŭ malsatis.
Ni levis nin kaj foriris, ricevinte monon de la kelnero, kiu salutis nin per frapeto sur la kapo.
Elirinte, ni rimarkis, ke la restoracio havas nun nur unu koloron.
domenica 1 novembre 2020
LA KRUELECO DE L’ NATURO
La petaloj de la rozoj
falos diseriĝantaj
sur la herbon sekigitan
de l’ suno.
En angulo de la herbejo
la formikoj en vico
forportas papilion
pecon post peco.
Ĉe la bazo de l’ platano
nuda de aŭtuno
la delikataj membroj
de l’ eta pasero
rabataj de muŝoj
kaj hororaj vermoj.
La verdo brilanta
de folioj freŝaj kaj glataj
ŝrumpas rigidiĝanta
en raspan brunon
kiu pikas la brunon
de l’ tero frosta.
La uraganoj senkompataj
furiozantaj sur la mondo
similas al tiuj
kiuj agitiĝas
en l’ animoj afliktitaj
de la koroj sangantaj.
Kaj la sango
fluas torente
inter ŝtonoj kaj fragmentoj
de la amoj rompitaj.
Varmo kaj sekeco
kuniĝas por soifigi
tiujn samajn vivojn
kiujn frido kaj pluvo
kuniĝos por frostigi.
La kotaj padoj
enbrakigas la piedojn nudajn
de l’ viktimoj
de cunamoj kaj tertremoj
dum la fulmoj
lumaj kaj blindaj
bruligas l’ arbojn
kaj la gajecon.
La kuroj anheligaj
kaj terurplenaj
de la mildaj gazeloj
ĉasataj de la leonoj
finiĝos
eble neniam.
Kaj la kuro senpaŭza
de l’ universo
finigos ĝin glutita
de l’ terura nigra truo.
Starante
ĉe l’ fenestro de la vivo
mi observas senespere
la kruelecon de l’ naturo
presitan
per lafo de vulkano
sur la flugiloj de l’ revoj.
Tiberio Madonna
giovedì 17 settembre 2020
LA PENTRAĴO
La akvo friska de l’ haveno
estis bolanta.
La pitoreskaj stratetoj
el slabopavimo
kiuj leviĝis kaj deklivis
kondukis
al la infero.
Infero de soleco.
Tiu infero kiu
vestita per ĝojo ŝajnigis sin
la paradizo.
La ĉielo blua
malsuprenvenis fumgriza
por sufoki
mian animon.
La pentraĵo
farita per la paletro
de farboj falsaj
estis pentraĵo.
Nur pentraĵo.
Falinta
sur la trotuaron
ĝi estas tretata de l’ pasantoj nesciantaj.
Falinta.
Tretata.
Detruita.
Kaj tio estas
ĉio.
Tiberio Madonna
Iscriviti a:
Post (Atom)
-
Larmo da amo iĝas sango iĝas vino poste vinagro kaj poste vaporeliĝinta lasas sian tamenan signon ĉiamrestontan en la vivoglasoj el kr... -
Klorofilo sur la folioj de miaj manoj ovritaj sub la sunradioj de viaj okuloj ardantaj. Klorofilo tra la haŭto maldika maldika vualeca mal...
-
Kiam la suno kraŝis faleginte sur la teron mia mond’ ekfajris kaj la koloroj de la vivo englutitaj de la flamoj estas ĉiuj ŝanĝiĝintaj en un...