Ĉi tiu estas blogo de po(e)moj verdaj: la poemoj, kiel la pomoj, povas esti duraj aŭ molaj, dolĉaj aŭ akraj, sed ankaŭ sengustaj. Vi povas libere legi kaj manĝi, ŝati aŭ ne ŝati, nur provi aŭ tramanĝi.




lunedì 9 dicembre 2019

NOKTO SANKTA

 
Karaj legantoj,

ĉi sube estas nova versio en Esperanto de la fama kanto de Kristnasko Stille Nacht (Silent Night). Ĝi ne estas laŭvorta traduko, kaj ankaŭ metrike ĝi havas tre partikularan aranĝon.

NOKTO SANKTA

Nokto sankta!
Ĉio nun dormas jam.
En la sorĉita
nokto stelita
jen de l’ Sinjoro
la koro.

Nokto ĉarma!
Kantas nun en kampar’
per melodio
fare de Dio
la ĥor’ anĝela
ĉiela.

Nokto luma!
Brilas la tuta val’
dank’ al arĝenta
stel’ orienta;
gvidas al celo
la stelo.

Tiberio Madonna

Kompreneble oni kantas ĝin laŭ la tre konata melodio de Stille Nacht. Nu, se vi jam provis kanti ĝin, vi certe diris “sed kiel oni kantas ĉi tiun tekston?”. Unuavide ŝajnas, ke ne estas eble enirigi la vortojn en la muzikon. Tio estas pro la partikulara aranĝo, pri kiu mi parolis: ĝi karakterizas kaj distingas ĉi tiun version de ĉiuj aliaj. La aparta karaktero konsistas en la fakto, ke ĝi havas multe da melismoj, t. e. vokaloj, kiuj kantiĝas sur pluraj notoj anstataŭ nur unu. Jen detale kiel oni kantas ĝin:

No-o-okto sa-a-ankta!
Ĉi-o nun dormas jam.
En la so-o-orĉi-i-ita
nokto ste-e-eli-i-ita
jen de l’ Si-i-injoro
la-a-a ko-o-oro.

No-o-okto ĉa-a-arma!
Kantas nun en kampar’
per melo-o-odi-i-i-o
fare de-e-e Di-i-i-o
la ĥor’ a-a-anĝela
ĉi-i-i-e-e-ela.

No-o-okto lu-u-uma!
Brilas la tuta val’
dank’ al a-a-arĝe-e-enta
stel’ ori-i-i-e-e-enta;
gvidas a-a-al celo
la-a-a ste-e-elo.
 

lunedì 25 novembre 2019

ĈU LA SENCO?


Ĉu la senco?

La nokto venis
nigra
por forporti de mi la bonon
kaj la tago ne estos
tago
ĉar ĝi lumos false ĝoja
sur la dismalfermitaj pordoj
de l’ doloro.
Kvin lunoj da sufero
pentris la malbonecon
de l’ homoj
sur la tolo de mia koro
sanganta
kaj la ruĝo forfluanta
ruĝigas ĉiun scenon
de ĉi tiu teatraĵo.
Revoj sen flugiloj
sufokiĝas sub la cindro
de l’ espero brulinta
kaj detruita.
Kial naskiĝi?
Kial vivi?
Kial morti?
Kial ĉio?
Por la utilo, por la konstruo, por la plenumo…
de l’ nenio.

Tiberio Madonna

domenica 8 settembre 2019

Gutoj da klorofilo


Karaj legantoj,

mi havas la plezuron prezenti al vi mian unuan Esperanto-poemaron: "Gutoj da klorofilo".
 
 
Tiberio Madonna,
Gutoj da klorofilo,
Poemoj (kun prefaco de Carlo Minnaja),
Eldonejo La Plumo, Italio,
2019,
82 paĝoj,
elektronika publikaĵo en PDF-formo,
senpaga.
 
 
Ĝi enhavas la sekvajn poemojn:
 
Enkonduke:
----------MARZO
----------MARTO
 
VERDO
VINTRO
NOKTA SCENO
FRENEZO
TRA LA STRATOJ DE VI
LA ORFAJ VORTOJ
PRINTEMPO
TAGO DE PRINTEMPO
SEN NI
VIA KAŜITA AMO
TAGA SCENO
SOMERO
SOMERO EN LA KAMPOJ
LA SOLDATETO KAJ LA DANCISTINO
AŬTUNO
AŬTUNO VERDA
PROMENO TRA LA JARO
KLOROFILO
 
Apendice:
----------LA PIOGGIA NEL PINETO
----------PLUVO EN LA PINARON
 
 
Oni povas ricevi la libron senpage, simple sendante ret-mesaĝon al la adreso: gutipoemi@libero.it
Vi ricevos la PDF-libron per ret-mesaĝo.
 
 
Bonan legadon!
 
Tiberio
 

sabato 26 gennaio 2019

LA SOLDATETO KAJ LA DANCISTINO


LA SOLDATETO KAJ LA DANCISTINO

La soldateto el ligno
kun la rigardo fiera
laŭ la ritmo de l’ milito
marŝis tra la strato;

tra la strato dancis
laŭ la muziko de l’ animo
kun romantika rideto
la dancistino el ŝtofo.

La fadenoj de l’ amo
interligis iliajn rigardojn
kaj la paŝoj saltetis
sur la notoj de l’ koro.

La ligno faris breĉon
en la delikata ŝtofo
varma kaj morbida
de la dolĉa dancistino.

Sub la uniformo
la fiera soldateto
kaŝis koron
kiu ekdancis kun la ŝia.

Kaj dancadis graciaj
la paŝoj de li kun la paŝoj de ŝi
kiu estis pli kaj pli malpeza
dum ŝia koro flamiĝis.

Sub la vesteto
el velur’ flava kaj roza
estis koro el vato
dancanta en la dancistino.

Sub la uniformo
la fiera soldateto
kaŝis koron
lignan, duran kaj pintan.

En brakum’ la koro-pinto
senmova el ligno
pikis ŝin en la vato
konfuzita en la doloro.

La soldateto el ligno
kun la rigardo fiera
ridetis frostan rideton
dum li foriĝis de ŝi.

Kaj li marŝis tra la strato
forportante kun si
la vaton elŝiritan al ŝi
kiu dronis en la trompo.

Tiberio Madonna

Ĉi tiu poemo aperis en la numero 323 de Penseo.




domenica 30 dicembre 2018

PROMENO TRA LA JARO


PROMENO TRA LA JARO

Mi estis kredinta
ke mi povos konservi
en miaj poŝoj
la blankan neĝon de januaro
ĝis la somero
por fari bukedon
de la blankaj neĝeroj
kaj montri
donaci tiujn al junio
kiu neniam vidis ilin.
Sed jam en februaro
dum mi
preskaŭ frostiĝinta
marŝadis admirante
la neĝon en miaj manoj,
abrupta tusofrapo
dispelis surteren la floketojn
kiuj ruliĝis
sur la pavimo
de mia animo
ĝis la freneza suno
de marto
kompletigis la laboron
ilin dissolvante
kaj ilin igante
akvo.
La larmoj
kiujn mi pluvigis
pro la perdo
de mia blanka trezoro
konfuziĝis
kun la pluvo de aprilo
kun la grizo de l’ nuboj
kiu trakovris mian ĉielon.
Sed mia amiko
majo
sukcesis
forgesigi al mi
la perditan blankon
per siaj koloroj
la koloroj de siaj floroj
la floroj de siaj ĝardenoj.
Kaj tiuj koloroj briladis
helaj, intensaj
per la lumo de la suno
kiun mi kredis povi preni.
Kaj mi proksimiĝis
al la suno
kaj la suno proksimiĝis
al mi
pli kaj pli multe
dum alvenis la somero
ĝis en julio
kiam mi
etendis la brakojn
por preni ĝin
miajn fingrojn ĝi ekbruligis
kaj mi devis
retropaŝi
kaj mi devis
kontentiĝi.
Sur la plaĝo
de aŭgusto
mi senzorge ludadis
kun sablero
sub la ĉielo
sub la suno
plu ridanta,
sed subirante
en septembro
ĝi salutis min
kaj estingiĝis.
Kaj mi vagis
en l’ obskuro
kaj mi serĉis
novan lumon.
En oktobro
en la bosko
obskura
plu mi marŝis
ĝis mi trovis
novan lumon
novan fajron
per kiu ŝajnis
ke ĉio brulas
ĉio en la bosko
fajras.
Ŝajnis.
Sed tiu flama ruĝo
nur estis
frida fajro
falsa brulo:
la ruĝaj folioj
mortantaj
falis sekaj
sur la veprojn
sur l’ aleojn
sur min.
En novembro
mi fridiĝis
pli kaj pli
kaj pensadis,
meditadis
kiel mi povis
perdi tiom da plezuroj
en l’ obskuroj
de la boskoj,
kiuj eĉ ne montris plu
la ruĝon de l’ folioj
jam bruniĝintaj.
Mi pensadis,
meditadis
ĝis fine
en decembro,
surprizite
reĝojante
kiel infano,
la tiama infano,
mi retrovis
ho!
malnovan ĝojon!
mi retrovis
la blankecon
de la neĝo!

Tiberio Madonna

Ĉi tiu poemo aperis en la numero 326 de Penseo.



martedì 25 dicembre 2018

LULKANTO POR JESUO


Antaŭ multaj jaroj mi komponis, por la kristnaska tempo, lulkanton por Jesuo (kun muziko kaj teksto en la itala).

Poste mi tradukis la tekston, kanteble, en la hispanan kaj en la anglan, aŭ, pli bone, mi verkis la versiojn en tiuj du lingvoj; kaj antaŭ ne longe mi verkis ankaŭ la version en Esperanto.

Ĉu en pliaj lingvoj? Se vi volas, vi povas traduki la kanton en vian nacian lingvon (francan, germanan, portugalan, k. t. p.; estus aparte interese havi la tekston en pli ekzota lingvo, ekzemple en la hungara aŭ eĉ en la japana).

Ĝojan Kristnaskon!

Tiberio

LULKANTO POR JESUO

Ni na ni na na na
ni na ni na na na na
ni na ni na na na
ni na ni na na na na.

Dormu, dormu, Infaneto,
Vi, rideto de Dio;
en ĉielo Anĝeleto
disfaldas stelan folion.

Ni na ni na na na
ni na ni na na na na.

Sonĝu, sonĝu, kara Bebo,
Vi, de homoj la Vojo;
en ĉielo jen Kerubo
vestas la nokton per ĝojo.

Kaj el kampoj paŝtisteto,
dum Vi dormos, portos ĉi
el papavoj bukedeton
kaj la ŝafidoj ridetos al Vi.

Ni na ni na na na
ni na ni na na na na
ni na ni na na na na
ni na ni na na na na.

Dormu, sonĝu, ho Bebeto,
gaje kantas el la blu'
kun la steloj l' Anĝeleto,
dolĉa tenera Infano Jesu'.

Ni na ni na na na
ni na ni na na na na
ni na ni na na na na
ni na ni na na na na.

Tiberio Madonna







lunedì 24 dicembre 2018

SONORU SONORILO!

Ĉi tiu estas mia versio en Esperanto de “Jingle Bells!”. Mi verkis ĝin en 1990.

SONORU SONORILO!
(JINGLE BELLS!)
 
Ref.: Din din din, din din din,
gajigante nin,
sonoru la sonorilo
ne stopante sin!
Din din din, din din din,
gajigante nin,
sonoru la sonorilo
ne stopante sin!
 
Kure tra la neg’
sur unuĉevala sled’
ni vagadas kaj
distras nin en gaj’.
Eta sonoril’
tintas sur la brid’;
kiel amuzas sledi
kun trenanta ĉevalid’!

REFRENO.

Ho! Por nia ĝu’
malsor tien ĉi
neĝereta flu’
falas pli kaj pli.
Flokoj tra l’ aer’
dancas pro magi’;
sonoru sonoril’
balanciĝanta antaŭ ni!

REFRENO.

Versio en Esperanto de Tiberio Madonna



LA RENKONTO KUN LA TROMPO

Kiam la suno kraŝis faleginte sur la teron mia mond’ ekfajris kaj la koloroj de la vivo englutitaj de la flamoj estas ĉiuj ŝanĝiĝintaj en un...